فرمالدهید ساده‌ترین آلدهید شناخته‌شده است که نخستین‌بار در سال ۱۸۵۹ میلادی توسط «بیتلروو» (Butlerov) کشف شد. این ماده به دلیل واکنش‌پذیری بالا و نقش مهمش به‌عنوان یک مولکول واسطه در بسیاری از واکنش‌های شیمیایی شناخته می‌شود و در قالب‌های مختلفی مانند محلول منومر انیدروس، پلیمر و مشتقات آن به‌کار می‌رود، هرچند شکل منومر انیدروس آن به‌صورت تجاری عرضه نمی‌شود. فرمالدهید در دمای ۸۰ تا ۱۰۰ درجه سانتی‌گراد نسبتاً پایدار است و در دماهای پایین‌تر به‌تدریج پلیمریزه می‌شود. حضور فلزاتی مانند پلاتین، مس، کروم و آلومینیوم می‌تواند فرایند تبدیل آن به موادی مانند متانول، متیل‌فورمات، اسید فرمیک، دی‌اکسید کربن و متان را کاتالیز کند. همچنین مقدار بسیار اندکی از این ماده در هوای شهرها وجود دارد که به‌سرعت و طی واکنش‌های اکسیداسیون نوری، با نیمه‌عمری حدود ۳۰ تا ۳۵ دقیقه، به دی‌اکسید کربن تبدیل می‌شود.